Een reusachtig drama lijkt zich te voltrekken in een drukke Albert Heijn in Amsterdam Oud-Zuid, vrijdagavond kwart voor acht. Over een paar uur zal deze supermarkt twee dagen lang sluiten doordat er een koninginnedag en een zondag aankomen. Het is daarom volkomen begrijpelijk dat er een Oostbloksfeer heerst in deze winkel. Overal zijn lege schappen te vinden. Vooral de broodafdeling moet het ontgelden. In de rieten broodschappen ligt geen brood meer en een lichte vorm van chaos ontstaat onder de bontjassen die de afdeling afscharrelen. Bij de manager heeft zich een rij gevormd van mensen die opheldering eisen. Keurig netjes staan de vrouwen in hun bontjassen achter elkaar, alsof de manager voedselbonnen uitdeelt.

Het is duidelijk tijd om rantsoenen in te slaan. Hoe komen deze arme, ondervoedde mensen anders twee dagen door? En ja, als het even kan, moet alles natuurlijk wel vers gekocht worden. Verse pasta, verse pastasaus en vooral versgebakken brood, of -nog beter- afbakbrood. Ja, het is werkelijk zielig te zien hoe schappen vol versproducten langzaam leeg beginnen te raken.

Inmiddels is de rij bij de manager lang niet meer zo ordelijk. Vrouwen en mannen slaan elkaar weg met de blawe AH-mandjes. Brood dat er al sinds donderdag ligt roosteren of een keertje ontbijten met vettige pannenkoeken, het zijn dingen die er bij de vrouwen en mannen in Oud-Zuid niet ingaan. De manager zucht en rent naar de broodafdeling. Twee minuten later komen uit de oven weer broden die de manager hoogstpersoonlijk overhandigt aan iedereen in de rij. Lege schappen blijven achter in de Albert Heijn, maar toch lopen er mensen met verse broden. Slaap zacht, vrouwen van Oud-Zuid. De Albert Heijn waakt over u.